Κυριακή, 9 Οκτωβρίου 2011

Κάποιο πάθος μου τρελό

Φέρε τη συνταγή σύντροφε.
Όλοι οι "νεοέλληνες" παλεύουν για ένα πτυχίο.
Γιατί όχι και γω;
Από νωρίς φτάσαμε, να ξεμπερδεύουμε.
Στην αίθουσα αναμονής.
Τυχαίες ευχάριστες συναντήσεις.
Στην ουρά εμείς και τσιγγάνοι.
Σαν τους τσιγγάνους κι εμείς.
Αποτελούμε τη δική μας φυλή.
Μια φυλή πειρατών που ενώ θέλει να καταλάβει τ’ άστρα,
παραπατάει, πέφτει και σούρνεται στα γήινα χώματα.
Τον προκριματικό γύρο τους τον είχαμε πάρει.
Ήταν η τελευταία μας παράσταση.
Βαριόμουν να παίξω θέατρο κι ευτυχώς δε χρειάστηκε.
Παρόλα αυτά ήμασταν έτοιμοι για μάχη.
Όπως και να χει πάντως δεν θέλει θεατρικές ακροβασίες.
Δεν είναι άσχετοι.
Μπορούν να καταλάβουν ποιος έχει θέμα και ποιος όχι.
Ποιος δε θέλει και ποιος δε μπορεί.
Το ζήτημα είναι απλό με εμάς.
Δεν μας θέλουν.
Ζημιά και βάρος θα ήμαστε αν μας πάρουν.
Στρατιώτες που ανά πάσα στιγμή μπορεί να σαλτάρουν,
και να αρχίσουν να θερίζουν με τη ξιφολόγχη κανένα φασισταριό.
Εν δυνάμει σαλταρισμένοι με κρίσεις ακραίας επιθετικότητας.
Το πήραμε χωρίς πολλά - πολλά.
Κατατάχτηκα στη στρατιά των τρελαμένων.
Να σαι περήφανη μάνα. Τα κατάφερα.
Απέκτησα κι εγώ επιτέλους ένα πτυχίο.
Παραδίπλα η θάλασσα έλαμπε μες στον καλοκαιρινό ήλιο.
Θα ήταν ωραία να κάναμε μια βουτιά.
Αλλά πού χρόνος για τέτοια.
Έπρεπε να γυρίσουμε στην Αθήνα.
Πιο τρελός μες στην πόλη, ξανά.
Το μυαλό οπλισμένο.
Με το μαχαίρι ακόμη στα δόντια σφιχτά, μαγκωμένο.

Πέμπτη, 6 Οκτωβρίου 2011

Όταν η οικογένεια Addams απέλασε το θείο Fester

Ένα οικογενειακό φωτο-δράμα

Πέμπτη, 14 Ιουλίου 2011

Συναυλία οικονομικής ενίσχυσης στο Περιστέρι

(*) από την Ανοιχτή Λαϊκή Συνέλευση Περιστερίου
http://sineleusiperisteri.blogspot.com/2011/07/48.html

Δευτέρα, 11 Ιουλίου 2011

Παρασκευή, 10 Ιουνίου 2011

Η απεργία, η θεία του Χρήστου και η λαϊκή οργή

       Η θεία του φίλου μου του Χρηστάρα, διατηρεί ένα μαγειρείο κάπου στο κέντρο. Τις προάλλες που είχαμε πάει να τσιμπήσουμε, είχαμε πιάσει κουβέντα με αφορμή τις μαζώξεις που γίνονται στις πλατείες. Μας έλεγε πως μάλλον ήρθε ο καιρός να μιλήσουμε για την ταμπακέρα και πως μάλλον πρέπει επιτέλους ο πολύς ο κόσμος, τώρα που κατάλαβε ότι κάτι δεν πάει καλά με το παραμύθι που του χαν σερβίρει (και αυτός σαν χάνος το χε φάει και το χε πιστέψει όλα αυτά τα χρόνια), να σπάσει επιτέλους τη σιωπή του.
Μας είπε επίσης πως οι σταθερές μειοψηφίες που τόσα χρόνια μιλούσαν και φώναζαν για το δίκιο του λαού, θα ‘ταν καλό τώρα που "δικαιώθηκαν" οι θεωρίες τους, να επαναπροσδιορίσουν ο καθένας την αναμασημένη ιδεολογική του καραμέλα και να σκύψουν πάνω στην κοινωνία, τις αλλαγές που έχουν γίνει σε αυτήν και τα προβλήματα της  Μας είπε πως το 40' δεν είχαν internet και πως ο εχθρός του κινήματος ήταν η αμορφωσιά. Τώρα μας είπε, μπορεί να μην υπάρχει αμορφωσιά αλλά δεν υπάρχει ταξική συνείδηση και πώς δεν θα μπορούσε να υπάρξει απ τη στιγμή που διαβρώθηκε η ίδια η εργατική τάξη. Μας έφερε το παράδειγμα του κυρ Γιάννη του καφετζή που άρχισε να χαρτοπαίζει γιατί έχασε πολλά λεφτά στο χρηματιστήριο, καθώς και άλλων γειτόνων που νόμιζαν πως μετά την "χρυσή εποχή του Αντρέα", είχαν γίνει μικροί Ωνάσηδες!!!
Πάντως όπως και να χει, όσο διαφορετική και να ‘ναι η εποχή, είπε πως ο πόλεμος είναι πάντα ίδιος και πάντα γίνεται και θα γίνεται για ένα κομμάτι ψωμί… όπου το ψωμί θέλει αγώνα και αίμα για να το κατακτήσεις και δεν θα στο χαρίσει κανένας καριόλης. Πρέπει να το πάρεις και να μην περιμένεις κανέναν ειδικό να σου δείξει τον τρόπο για να μην την πατήσουμε όπως την πάτησαν τότε με τη συνθήκη της Βάρκιζας. Τέλος μας έδωσε την ευχή της και μας είπε να προσέχουμε τις φασαρίες με τους μπάτσους γιατί είναι άτιμοι που χτυπούν τον κοσμάκη για 700 ευρώ.

Ένα τραγουδάκι για τις "εναλλακτικές" μορφές διαμαρτυρίας που γίνονται τελευταία. 
Μια νέα πρόταση, όχι τόσο νέα, αλλά αποτελεσματική!!!

Παρασκευή, 3 Ιουνίου 2011

Κάτι για το δρόμο

Αύριο η τελευταία μέρα του 2ήμερου των διακοπτών. 
Μετά τις προβολές, θα ακολουθήσει συζήτηση. 
Κατά τα άλλα… ένα συνεχές τρέξιμο που δεν σου επιτρέπει να προλάβεις να σκεφτείς. 
Τις τελευταίες μέρες, το αποφάσισα. 
Θα γίνω συλλέκτης. 
Θέλω να μαζέψω όλες τις ελληνικές σημαίες της Αθήνας. 
Να τις κάνουμε θηλιές – είναι κρίμα να τις καις ή να τις καίει ο ήλιος στα μπαλκόνια. 
Ο εθνικισμός είναι ότι πιο βρώμικο θα μπορούσε να ξεπηδήσει στις μέρες που ζούμε. 
Καλοκαίριασε όμως και τα εγκεφαλικά κύτταρα δουλεύουν καλύτερα με τον ήλιο. 
Οι πλατείες επιτέλους άρχισαν να γεμίζουν κι όλα παίζονται. 
Οι απαντήσεις θα δοθούν όταν φτιαχτούν χαρακώματα. 
Σημασία έχει για την ώρα να δημιουργηθούν επαφές σε κάθε γειτονιά της πόλης. 
Να αρχίσει να σπάει το στεγανό του μικροαστισμού. 
Να βγούμε για λίγο απ τη σχιζοφρένεια. 
Να κάνουμε την αυτοκριτική μας και να αρχίσουμε. 
Να μάθουμε να μιλάμε και μετά να μάθουμε να μην ζητάμε. 
Να μην τρέχουμε πίσω από γεγονότα αλλά να τα δημιουργούμε. 
Όχι δεν έχω facebook. Ένα blog έχω που επιβιώνει με αυστηρή δίαιτα!!! 
Χάνομαι και βρίσκομαι. Άτακτα. 
Άλλες φορές νιώθω πως δεν έχω κάτι να πω κι άλλες πως έχω τόσα πολλά που δεν τα προφταίνω. 
Ούτε να τα γράψω, ούτε καν να τα ζήσω. 
Τα γεγονότα γι άλλη μια φορά μας ξεπερνάνε. 
Δημιουργική ησυχία. Είναι αυτή η σιωπή πριν την καταιγίδα. 
Να μετράς το χρόνο αντίστροφα, ξανά και ξανά. 
Περιμένοντας τις πρώτες σταγόνες να δροσίσουν τη σκέψη.
Βράζει έξω. 
Ας έχουμε το νου μας. 

Παρασκευή, 11 Μαρτίου 2011

Έχει ο θεός γυρίσματα

        Ο Θανάσης όταν ήταν μικρός είχε προβλήματα με τους γονείς του. Ήταν μόνο 11 χρονών αλλά λίγο η αλλαγή στην εμφάνιση του και στην συμπεριφορά του, έκαναν ολόκληρη την οικογένεια να ανησυχήσει. Κλείνονταν για ώρες στο δωμάτιο του και άκουγε  μια κασέτα με  Black Sabbath που του είχε γράψει ένας μεγαλύτερος του ξάδερφος. Την είχε λιώσει την κασέτα, αφού κάθε απόγεμα μετά το σχολείο και το γρήγορο διάβασμα που έριχνε, έβαζε το paranoid χιλιάδες φορές κι έπειτα άκουγε όλα τα τραγούδια  2 και 3 φορές το καθένα γυρνώντας συνέχεια πίσω με το κουμπάκι που έγραφε "ρέου". Πιο παλιά ο ίδιος ξάδερφος, του χε γράψει μια κασέτα με επιλογές Beatles και Stones αλλά δεν είχε πάθει το ταράκουλο που έπαθε με τους Sabbath. Ο βαρύς ήχος της κιθάρας του Iommi με τα αργόσυρτα riffs και η ηλεκτρισμένη φωνή του Ozzy τον είχαν εκτοξεύσει σε έναν άλλο κόσμο που είχε πλάσει στο μυαλό του. Σε ένα δικό του και ιδιαίτερο πλανήτη που βρίσκονταν σε απροσδιόριστο χρόνο και άγνωστο τόπο, δραπετεύοντας από την μικρή επαρχιακή πόλη που ζούσε.
Το πρόβλημα ξεκίνησε όταν η γιαγιά του(θεός σχωρέστην) η οποία ήταν φανατισμένη με την εκκλησία, διάβασε σε κάποια απ αυτές τις παραεκκλησιαστικές κωλοφυλλάδες, πως η ροκ μουσική είναι κατασκεύασμα του "Αιώνιου Ανταγωνιστή του κυρίου" πράγμα που σήμαινε πως ο εγγονός της είχε πάρει τον δρόμο του "έξω από δω". Μην έχοντας άλλη επιλογή ο Θανάσης άρχισε να πηγαίνει στο κατηχητικό. Εκεί τα πράγματα δεν ήταν τόσο μίζερα όσο περίμενε, αφού εκεί ανακάλυψε την μαγεία των AC-DC από κάποιο παιδί που τα λέγανε λίγο καλύτερα. Δεν άργησε να ξεχωρίσει από τα άλλα παιδιά του κατηχητικού αφού στην χορωδία όπου τραγουδούσαν παιδικούς χριστιανικούς ύμνους, ο Θανάσης έκανε κάτι κορώνες–στριγκλιές αλά Brian Johnson προσπαθώντας να δώσει μια άλλη πιο ενδιαφέρουσα οπτική στους ξενέρωτους σαχλο-ύμνους. Η θητεία του στο κατηχητικό δεν πέρασε τους έξι μήνες αφού μια Κυριακή στην λειτουργία της εκκλησίας που είχε αναλάβει να κάνει το παπαδοπαίδι, άδειασε σχεδόν όλο το μπουκάλι με την μαυροδάφνη και τρέκλιζε, βαστώντας το θυμιατό λες και κουβαλούσε σακούλα με πατάτες, πολύ χαμηλά που σέρνονταν μεθυσμένο στο πάτωμα. Τότε ο παπάς έκανε παράπονα στους γονείς του και εκείνοι από ντροπή και μόνο τον σταμάτησαν από το κατηχητικό. Η γιαγιά του για ένα μήνα έβγαζε καπνούς απ τα αυτιά της.
Ο χρόνος κύλησε και ο Θανάσης μεγάλωσε. Σοβαρεύτηκε. Ανακάλυψε το punk κι όλες αυτές τις καταπληκτικές μουσικές που βγήκαν την περίοδο εκείνη. Ο απροσδιόριστος πλανήτης που είχε στο μυαλό του όταν ήταν μικρός, είχε αποκτήσει τόπο και χρόνο. Τον κατοικούσε. Τράβηξε το δικό του δρόμο έχοντας πάντα σαν απωθημένο το κρυφό του μεράκι για το θεό και τους υπαλλήλους του.
O άγιος Πετράν, ο προστάτης του αναρχοπάνκ

Η αγία Σοφία, προστάτιδα των Εξαρχείων

Ο Χριστός φαντάρος
παράδειγμα προς αποφυγήν: η λιποταξία σώζει ψυχές! 

Όφις ο αγιοφάγος

 Καμιά φορά άμα συναντησεις τον Θανάση μπορεί να τον ακούσεις (μετά την απαραίτητη κατανάλωση μπύρας) να τραγουδάει το warning, γυρίζοντας πίσω σε αυτή την παράξενη περίοδο της ζωής του…
Κι αν δεν κατάφερε να κάνει καριέρα ως αγιογράφος, αφού τσακώθηκε με όλους τους επίτροπους των εκκλησιών που είχε αναλάβει να "φιλοτεχνήσει"… δεν τον πειράζει …"έχει ο θεός" λέει  …"έχει ο θεός"!!!  

Παρασκευή, 4 Φεβρουαρίου 2011

Μετά τη βροχή

Θέλω να σε πλάσω με λέξεις που καίνε και παραληρούν
εδώ στο παλαβόσπιτο μου.
Καθισμένος σε μια στραβοπόδαρη ακτίνα του φεγγαριού
στο καπάκι ενός κόσμου που βράζει
ακούγοντας γέλια από αόρατες κοιλιές
σκάβω τη μεγάλη κραυγή των ανθρώπων.
Πάνω σου τα λόγια μου άφηνε να συνδέονται.
Υπάρχει ο έρωτας
όπως υπάρχουν στεναγμοί φυλακών
μ'ένα μάτι τρελό κι αχαλίνωτο π'αγναντεύει την άβυσσο
Υπάρχουν σεμνές σιωπές πλάι στον λυγμό
και το ψωμί ξεριζωμένο απ'το σκληρό χώμα.
Υπάρχει η αγάπη
όπως υπάρχει μέσα στο αναθεμα της εργατιάς
η εκμεταλλεύτρια τάξη
και το απερίφραστο μπλε του θανάτου.
Υπάρχει ο έρωτας
όπως ο άνθρωπος χτισμένος σ'ένα θεμέλιο από δάκρυα.
 
Απόσπασμα από την "ερωτική γεωγραφία" του Λευτέρη Πούλιου

Τετάρτη, 19 Ιανουαρίου 2011

Το πιο ζεστό οδόφραγμα στην Κερατέα

Από μικρό και από τρελό λένε… μαθαίνεις την αλήθεια. 
Παρακάτω ένας εννιάχρονος μαθητής έγραψε μια σχολική έκθεση,
περιγράφοντας την κατάσταση που επικρατεί στην Κερατέα. 
Όχι μόνο το κείμενο αλλά και το γεγονός πως ένα παιδί έκατσε να γράψει όσα έγραψε, 
λέει πολλά για την συμμετοχή της τοπικής κοινωνίας σε αυτό τον αγώνα.