Ελπιδοποιός λεπιδοφόρος

Όταν δεν πεθαίνει ο ένας για τον άλλο είμαστε κιόλας νεκροί.

Εκείνοι θέλουν να ιδιωτικοποιήσουν τα πάντα, μέχρι το νερό και τον αέρα που ανασαίνουμε. Να έχουν πρόσβαση στην υγεία οι έχοντες. Οι λίγοι. Για τους υπόλοιπους - πολλούς μας ετοιμάζουν λάκκους. Μας θέλουν αποκομμένους. Να βυθιζόμαστε ο καθένας μόνος του στην απελπισία και την τρέλα. 

Εμείς παλεύουμε για τα αυτονόητα. Η αλληλεγγύη είναι απαραίτητο συστατικό για όσους εναντιώνονται στην εκσυγχρονισμένη τους χούντα. Είναι χρέος μας να κρατήσουμε δίπλα μας τους συντρόφους μας, τους φίλους μας, δηλαδή τους ίδιους μας τους εαυτούς. Το οφείλουμε γιατί αυτή η ανεξέλεγκτη επίθεση που δεχόμαστε από την εξουσία του κεφαλαίου, δεν κάνει διακρίσεις. Το οφείλουμε γιατί δεν περισσεύει κανένας μας. 

Είμαστε όλοι απαραίτητοι... 

* Τα έσοδα της συναυλίας θα διατεθούν για την αποκατάσταση της υγείας συντρόφου.

Είμαστε σίγουροι για τους φίλους μας

Κυνηγάνε χίμαιρες, θα εισπράξουν εφιάλτες.

Η δική μου Amalias

 

Η Villa Amalias βρίσκεται Αχαρνών και Χέυδεν. Από πάνω της η Φυλής: νταβάδες, μπουρδέλα, μαφία και πρέζα. Από τα πρώτα χρόνια λειτουργίας της στέγασε τις ανησυχίες των ατόμων που κατέλαβαν το χώρο. Το όνομα της διατηρήθηκε ίδιο από την πρώτη κατάληψη που είχε γίνει στη λεωφόρο Αμαλίας. Μπήκαν στο από 20ετίας εγκαταλελειμμένο σχολείο της οδού Αχαρνών. Κράτησαν το ίδιο όνομα για να δείξουν στο κράτος πως δεν θα τελειώσουν έτσι εύκολα με τους καταληψίες της λεωφόρου Αμαλίας 56.  Ήταν πανκς και με ένα: όχι στα drugs, προσπαθούσαν να αυτοοργανώσουν τη ζωή τους στην καθημερινότητα. Η αυτοοργάνωση να μην είναι μια ξύλινη λέξη. Πρώτα να παίρνει σάρκα και οστά στην καθημερινότητα και ύστερα να γίνεται πρόταση για την κοινωνία. 

Η Villa Amalias βρίσκονταν στη λεωφόρο Αμαλίας 56. Μέσα σε δύο μήνες λειτουργίας γνώρισε την καταστολή. Κρατήσαν το ίδιο όνομα και ήθελαν να συνεχίσουν. Τώρα βρίσκεται Αχαρνών και Χέυδεν. Από πάνω της η Φυλής: μπουρδέλα, νταβατζήδες κι ανθρώπινο κρέας. Πιο πάνω ανασαίνει ακόμη η πλατεία Βικτωρίας. Το "να μπούμε στα άδεια σπίτια" υπήρχε ως πρόταγμα από την 1η Amalias. Μια προτροπή που αμφισβητεί την έννοια της ιδιοκτησίας με όρους συλλογικούς. Δεν βάζω ένα κεραμίδι πάνω απ’ το κεφάλι μου για να μην πληρώνω ενοίκιο κι ύστερα γίνομαι ιδιοκτήτης στη θέση του ιδιοκτήτη. Συλλογικά, συζητώ και πράττω κάθε μέρα εντός των τειχών μου προσπαθώντας να βγάλω παραέξω αυτή τη κατάσταση. Να την διαχύσω. Οι καθημερινές μας σχέσεις δεν καθορίζουν μόνο τη δική μας ζωή, αλλά είναι μια μικρογραφία του πως θα θέλαμε να είναι ο κόσμος. Είμαι ανοιχτός σαν χώρος σε κάθε άτομο ή ομάδα. Είμαι ανοιχτός σαν στέγη σε όποιον έχει πρόβλημα στέγασης και σέβεται τους άλλους κάτοικους και τις βασικές αξίες τους. Χωρίς drugs. Χωρίς κομματικές συνδρομές και κρατικά πακέτα επιχορηγήσεων. Η κατάληψη είναι ένα απ’ τα εργαλεία για την ανατροπή του υπάρχοντος.

Η Villa Amalias βρίσκεται στην οδό Αχαρνών και Χέυδεν. Κρατάει καλές σχέσεις με τη γειτονιά. Οι γείτονες επισκέπτονται τη Villa σε παραστάσεις, προβολές, συλλογικές κουζίνες. Ακριβώς απέναντι είναι το ιστορικό "Rodeo club". Η Villa δεν είναι ένας ακόμη συναυλιακός χώρος ή ένα πολιτιστικό κέντρο. Είχε πάντα πολιτικό λόγο σε όλες τις εκδηλώσεις της. Από επιλογή όμως δεν είναι μια πολιτική ομάδα με συμπαγείς απόψεις. Όλα όμως έχουν πολιτικό και κοινωνικό πρόταγμα. Ακόμα και ένα πρωτοχρονιάτικο πάρτυ στη Villa Amalias είναι μια διαφορετική πρόταση. Γιατί γίνεται εκεί μέσα. Σε ένα κατειλημμένο κτίριο. Γιατί οι άνθρωποι που το διοργανώνουν ονειρεύονται μια διαφορετική κοινωνία από αυτή που χτίζει η κυριαρχία: της "προσωπικής ευημερίας" (μοναξιά), της "ελεύθερης αγοράς"  (εμπορευματοποίησης  των πάντων) και της "αστικής νομιμότητας" (υπακοής – δουλικότητας).

Στα 23 χρόνια λειτουργίας της έχει καταφέρει να παίξει καθοριστικό ρόλο στην εδραίωση της punk σκηνής της δεκαετίας του 90. Μέσα από την punk κουλτούρα προέκυψε το Do It Yourself. Κάνω τη μουσική μόνος μου. Χωρίς εταιρίες. Χωρίς μαγαζάτορες, face control, εισιτήρια και σπόνσορες. Αντιτάσσεται στην μουσική βιομηχανία και την εμπορευματοποίηση της τέχνης. Σου λέει πως μπορούμε μόνοι μας να δημιουργήσουμε δομές χωρίς την εποπτεία κάποιου "ειδικού" - ενδιάμεσου. Το να παίζεις μουσική στη Villa δεν σημαίνει πως πρέπει να είσαι αναρχικός. Αρκεί να είσαι συνειδητοποιημένος για τον τρόπο διαχείρισης της μουσικής που παράγεις. Αυτό από μόνο του είναι πολιτικό. Επίσης δεν χρειάζεται να παίζεις punk. Απλά το DIY ξεπήδησε στην Amalias μέσα από την punk κουλτούρα. Μετά έφυγε από τη μουσική και πήγε παντού. Σε πολλές μορφές έκφρασης.  Έτσι λοιπόν η Villa άρχισε να μπουσουλάει. Καθώς μεγάλωνε ήθελε να παίζει ελεύθερα όπως όλα τα μικρά παιδιά. Δεν ήταν παιχνίδι, αλλά ανάγκες έκφρασης και δημιουργίας που προέκυπταν. Μέσα σε αυτές τις ανάγκες η Villa έχει δημιουργήσει: συναυλιακή ομάδα, θεατρική ομάδα, τυπογραφική κολεκτίβα,  studio μουσικής, δανειστική βιβλιοθήκη, ανταλλακτήριο δίσκων – cd, ομάδα βιτρώ, ομάδα κινηματογραφικών προβολών, παιδικό στέκι, ομάδα χορού, γυμναστικής, εκμάθηση ξένων γλωσσών και υπολογιστών. Όλα αυτά στη λογική της αυτενέργειας. Χωρίς δίδακτρα και εισιτήρια.

Η Villa Amalias βρίσκεται στην οδό Αχαρνών και Χέυδεν. Πολύ κοντά η Ηπείρου. Στη γωνία Αχαρνών και Ηπείρου από το 1938 ως το 1944 στην ταβέρνα  "Μονμάρτη" ήταν  η "μάνδρα του Αττίκ". Το 1944 έξω από το Πολυτεχνείο ο Αττικ ξυλοκοπήθηκε βάναυσα επειδή ακούμπησε διερχόμενος με το ποδήλατό του ένα Γερμανό στρατιώτη. Ύστερα από τον ξυλοδαρμό του αυτοκτόνησε. Μετά από περίπου 50 χρόνια λίγο παραπέρα από την Ηπείρου, νεοναζί προσπαθούν κατά καιρούς να τιμήσουν τους προγόνους τους γερμανοτσολιάδες, κάνοντας επιθέσεις στη Villa. Είτε με μαχαίρια είτε με φωτιές δεν κατάφεραν να χτυπήσουν την Amalias. Το Μάη του 2008 (λίγο πριν "αγανακτήσουν" τα ζόμπι του Αγίου Παντελεήμονα) το σπίτι δέχτηκε διπλή εμπρηστική επίθεση. Όχι, δεν υπήρχε νεκρός. Όχι, δεν το έπαιξε η τηλεόραση. Οι υλικές ζημιές μεγάλες. Η ΚΥΠατζίδικη εφημερίδα "στόχος" κάνει έμεση ανάληψη ευθύνης. Το κτίριο φτιάχνεται με συλλογική εισφορά και εργασία από καταληψίες και αλληλέγγυους. Ο αγώνας ενάντια στο φασισμό αποκτούσε πλέον άλλη δυναμική. Οι ζημιές όχι μόνο αποκαταστάθηκαν. Το σπίτι ξαναγεννήθηκε. Τότε μπήκε και η μπλε ταμπέλα αποκατάστασης. 

Η Villa Amalias είναι στην οδό Αχαρνών και Χέυδεν.Από πάνω της η Φυλλής: νταβάδες, μπουρδέλα, ανθρώπινο κρέας, μαφία και πρέζα. Παραδίπλα ο Αγ. Παντελεήμονας. Τον υποβάθμισαν με μαθηματική ακρίβεια κι ύστερα ο φασιστο-συρφετός έστρωσε το κόκκινο χαλί στους επενδυτές. Επι δύο χρόνια τα τηλεοπτικά κανάλια φιλοξενούσαν όλο το "αγανακτισμένο" σκυλολόι: Δεν τους ενοχλούσαν τα μπουρδέλα. Δεν τους ενοχλούσε η πρέζα. Οι μετανάστες, ο παπάς και η Villa τους ενοχλούσε.  Αχαρνών και Χέυδεν. Villa amalias. Πιο πέρα το σκυλολόι των αγανακτισμένων ζόμπι. Ο άγιος Παντελεήμων και ο παπάς που εκδιώχθηκε γιατί έδινε τροφή και ρούχα στους πρόσφυγες. Η παιδική χαρά παραμένει κλειστή. Απ’ την άλλη μεριά η Ηπείρου. Μάλλον εδώ έμενε ο Αττικ όταν ήπιε τη γερή δόση ηρεμιστικών.  Ήταν το 44. Μετά από 60 χρόνια και βάλε, εδώ στην Ηπείρου δολοφονήθηκε ο Μ.Καντάρης. Μάιος του 2011. Αφορμή: μια κάμερα που κρατούσε στα χέρια του. Ο λόγος: ένας ανεγκέφαλος – κανίβαλος μαχαιροβγάλτης. Οι δημοσιογράφοι συγκινήθηκαν τόσο που είχαν κάθε μέρα και έναν στρατιώτη του τρίτου Ράιχ στα δελτία τους. Συγκεντρώσεις απ’ το χρυσό αυγό της κότας στο σημείο της δολοφονίας. Η Villa Amalias στη μέση. Άλλο ένα δείγμα κανιβαλισμού έξω από την πόρτα της. Η χήρα του αδικοχαμένου Μ.Καντάρη επιστρέφει την συλλυπητήρια ανθοδέσμη του γουρουνόμορφου αρχηγού του χρυσού αυγού της κότας. Για αρκετά βράδια οι αντρειωμένοι στρατιώτες του γουρουνόμορφου αρχηγού του χρυσού αυγού της κότας, κάνουν αρκετές επιθέσεις προς τη Villa Amalias, είχαν καλή παρέα: τα τιμημένα ΜΑΤ. Παρόλη την αντρειωμένη πειθαρχία και την τεστοστερόνη, οι επιδρομές απέτυχαν παταγωδώς. Η Villa τους περίμενε με ανοιχτές αγκάλες.

Αφού τελειώσαν αυτά. Σταμάτησαν τα δακρυγόνα. Η πλατεία Βικτωρίας άρχισε να ανασαίνει. Δημιουργήθηκε συνέλευση γειτονιάς. Η πλατεία παραμένει ζωντανή. Μετά μπήκε το τρίτο Ράιχ στη βουλή. Το παρακράτος έγινε Κράτος. Η τρικομματική κυβέρνηση προσπαθεί έκτοτε με κόπο να γίνει πιο ακροδεξιά απ’ την ακροδεξιά. Στοιβάζει με μανία πρόσφυγες σε σύγχρονα στρατόπεδα συγκέντρωσης που τα ονόμασαν κέντρα κράτησης. Ιδρωμένοι προσπαθούν να γίνουν πιο ακροδεξιοί από το παρακράτος που έγινε Κράτος. Μίλησε κανείς? Μιλάνε τα δελτία. Προχτές συνομιλούσαν με το χρυσό αυγό της κότας. Χτές τους αφόρισαν ως αντιδημοκράτες και τους ενίσχυσαν το ψευτόαντισυστημικό τους προσωπείο. Η Villa Amalias στη μέση. Αχαρνών και Χέυδεν. Από πάνω μπουρδέλα, παραδίπλα ζόμπι. Καθεστώς ασφυξίας. Η γειτονιά ζωντανή. Τώρα μιλάνε για εκείνη!! Την παίζουν στην τηλεόραση. Προσπαθούν να την δυσφημήσουν με τον χειρότερο τρόπο. Τι για ναρκωτικά. Τι για μολότωφ. Πολλές οι μαλακίες και οι αστειότητες. Τα παράνομα μπουκάλια όμως ήταν ένοχα. Ήταν μπουκάλια από αυτοδιαχειριζόμενο καφενείο. Κι αυτό είναι άνομο. Δεν προβλέπεται σε καμία παράγραφο νόμου η αυτοδιαχείριση. Είναι ένας από τους φόβους τους στις μέρες που ζούμε: η διάχυση της αυτοοργάνωσης στην κοινωνία. Μέσα στην όξυνση των τάξεων και της οικονομικής ανασύνταξης: οι καταλήψεις μπαίνουν κι αυτές στο στόχαστρο.

Η Villa Amalias βρίσκονταν στη λεωφόρο Αμαλίας 56. Κράτησαν το όνομα. Ήθελαν να συνεχίσουν. Τώρα βρίσκεται Αχαρνών και Χέυδεν. Αυτή τη στιγμή είναι μόνη και περικυκλωμένη. Την θυμήθηκε το κράτος.  Μοσχαναθρεμμένα ανθρωποειδή τριγύρω της σε χακί περίβλημα. Έστειλαν το στρατό τους να της θυμίσουν πως ήταν κάποτε ένα από τα αυταρχικότερα γυμνάσια των Αθηνών. Εδώ μέσα πήγε σχολείο ο Μίλτος Σαχτούρης. Ο Αλέκος Φασιανός, ο Αγγελόπουλος και πολλά παπαδοπαίδια. Ήταν ένα σχολείο που έμοιαζε με κατηχητικό. Δεν ήταν κατηχητικό. Ήταν σχολείο. Τώρα έστειλαν οι Προστάτες τα μοσχαναθρεμμένα τους γομάρια να τη συμμαζέψουν. Γιατί κατήντησε να είναι ένα ελευθεριακό σχολείο. Γιατί είναι ένα ανάχωμα. Τους χαλάει τη σούπα. Το κράτος θέλει νομιμότητα. Μπουρδέλα, νταβάδες ανθρώπινο κρέας και πρέζα. Μίζες και μπάτσους. Ζόμπι που στρώνουν κόκκινα χαλιά στους επενδυτές. Μαχαιρώματα σε πρόσφυγες. Καμένα  τζαμιά. Το κράτος θέλει νομιμότητα. Η Amalias είναι ένα κέντρο ανομίας όχι γιατί λειτουργεί πέρα από τους νόμους του. Αλλά γιατί λειτουργεί ενάντια στους νόμους του. Γι αυτό στείλαν το στρατό τους να την φυλάει. Μα εκείνη γελάει με όλα αυτά μπροστά στις ασπίδες των ΜΑΤάδων. Γελάει γιατί ξέρει πως ήταν είναι και θα είναι ένα κέντρο ανομίας. Είναι περήφανη γι' αυτό.

Τίποτα δεν τέλειωσε. Κανείς δεν μπορεί να μας στερήσει τα όνειρά μας...

Στον Μ.

 

Η ταινία που σάρωσε όλα τα κρατικά βραβεία

Από το youtube...

Κείμενο mind the gap , από το ιστολόγιο parallhlografos.wordpress.com

Δραματοποίηση , μοντάζ ήχου και εικόνας risinggalaxy , risinggalaxy.wordpress.com

Ανώνυμος

        Η ιδέα για την πρώτη μας μικρού μήκους ταινία, υπήρχε εδώ και μεγάλο χρονικό διάστημα. Μέσα από τις συζητήσεις μας, προέκυπτε η διάθεση και η επιθυμία για πράξη-δημιουργία, έξω από τη λογική της δουλειάς μας, αλλά παράλληλα χρησιμοποιώντας την. Το σύνολο των ανθρώπων που συμμετέχουν στην ανοιχτή συνέλευση τεχνικών στο χώρο του θεάματος "Διακόπτες" γνωρίζουν λίγο ως πολύ -από τα μέσα- τη φύση της δουλειάς μας. Τις έννοιες όπως, ιεραρχία, θέαμα, εμπόρευμα, διαμεσολάβηση, αφεντικά (μεγάλα+μικρά), «τέχνη», εκβιασμός, χρήματα... προσπαθήσαμε από την αρχή να τις βάλουμε στη θέση που τους αρμόζει. Απέναντί μας.
        Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ήρθε η στιγμή, όλα αυτά να τα αντιμετωπίσουμε στην πράξη. Έτσι αποφασίσαμε να προσπαθήσουμε το ξεπέρασμα τους, όσο αυτό είναι δυνατό. Φτιάξαμε ομάδες εργασίας και τοποθετηθήκαμε στις θέσεις του αυτοοργανωμένου μας συνεργείου. Τα "κριτήρια" ήταν με βάση την ειδικότητα και την επιθυμία του καθένα. Με βάση τις γνώσεις και όχι την εμπειρία και την εργασιακή καταξίωση. Μέσα στις συζητήσεις ο καθένας είχε λόγο πάνω στο σενάριο και στην διεκπεραίωση του γυρίσματος. Τέλος περάσαμε μία μέρα όλοι μαζί και δημιουργήσαμε το καλύτερο εφικτό αποτέλεσμα μέσα σε αυτές τις συνθήκες και κάτω από την πίεση του χρόνου. Τα χρήματα που χρείαστηκαν για την ταινία, δοθήκανε από το συλλογικό ταμείο της συνέλευσης.
          Με βάση όλα τα παραπάνω, το αυτοξεπέρασμα των λογικών της δουλειάς μας δεν μπορούμε να πούμε ότι ήταν εύκολο, ούτε ότι τα καταφέραμε 100%. Για αυτούς τους λόγους δεν γράφουμε σελίδες λαμπρής ιστορίας, ονομάζουμε αυτή την πρώτη κίνηση "προσπάθεια" και σίγουρα δεν τα παρατάμε. 
        Είμαστε εδώ, μαζί, με μια συνολική αντίληψη για τις ζωές μας, για να συζητάμε, να δημιουργούμε, να κατεβαίνουμε στο δρόμο και να παλεύουμε στο τώρα για το αύριο.                  
         Ευχαρίστουμε όλους όσους βόηθησαν με κάθε τρόπο και μέσο για την υλοποίηση αυτής της ταινίας.

ΔΙΑΚΟΠΤΕΣ  - ΜΑΗΣ 2011

http://diakoptes.blogspot.com/

Κάποιο πάθος μου τρελό

Φέρε τη συνταγή σύντροφε.

Όλοι οι "νεοέλληνες" παλεύουν για ένα πτυχίο.

Γιατί όχι και γω;

Από νωρίς φτάσαμε, να ξεμπερδεύουμε.

Στην αίθουσα αναμονής.

Τυχαίες ευχάριστες συναντήσεις.

Στην ουρά εμείς και τσιγγάνοι.

Σαν τους τσιγγάνους κι εμείς.

Αποτελούμε τη δική μας φυλή.

Μια φυλή πειρατών που ενώ θέλει να καταλάβει τ’ άστρα,

παραπατάει, πέφτει και σούρνεται στα γήινα χώματα.

Τον προκριματικό γύρο τους τον είχαμε πάρει.

Ήταν η τελευταία μας παράσταση.

Βαριόμουν να παίξω θέατρο κι ευτυχώς δε χρειάστηκε.

Παρόλα αυτά ήμασταν έτοιμοι για μάχη.

Όπως και να χει πάντως δεν θέλει θεατρικές ακροβασίες.

Δεν είναι άσχετοι.

Μπορούν να καταλάβουν ποιος έχει θέμα και ποιος όχι.

Ποιος δε θέλει και ποιος δε μπορεί.

Το ζήτημα είναι απλό με εμάς.

Δεν μας θέλουν.

Ζημιά και βάρος θα ήμαστε αν μας πάρουν.

Στρατιώτες που ανά πάσα στιγμή μπορεί να σαλτάρουν,

και να αρχίσουν να θερίζουν με τη ξιφολόγχη κανένα φασισταριό.

Εν δυνάμει σαλταρισμένοι με κρίσεις ακραίας επιθετικότητας.

Το πήραμε χωρίς πολλά - πολλά.

Κατατάχτηκα στη στρατιά των τρελαμένων.

Να σαι περήφανη μάνα. Τα κατάφερα.

Απέκτησα κι εγώ επιτέλους ένα πτυχίο.

Παραδίπλα η θάλασσα έλαμπε μες στον καλοκαιρινό ήλιο.

Θα ήταν ωραία να κάναμε μια βουτιά.

Αλλά πού χρόνος για τέτοια.

Έπρεπε να γυρίσουμε στην Αθήνα.

Πιο τρελός μες στην πόλη, ξανά.

Το μυαλό οπλισμένο.

Με το μαχαίρι ακόμη στα δόντια σφιχτά, μαγκωμένο.

Όταν η οικογένεια Addams απέλασε το θείο Fester

Ένα οικογενειακό φωτο-δράμα

Συναυλία οικονομικής ενίσχυσης στο Περιστέρι

(*) από την Ανοιχτή Λαϊκή Συνέλευση Περιστερίου
http://sineleusiperisteri.blogspot.com/2011/07/48.html

Η Buffonata βουτάει στα βαθιά, στην αυλή της Villa Amalias

Η απεργία, η θεία του Χρήστου και η λαϊκή οργή

       Η θεία του φίλου μου του Χρηστάρα, διατηρεί ένα μαγειρείο κάπου στο κέντρο. Τις προάλλες που είχαμε πάει να τσιμπήσουμε, είχαμε πιάσει κουβέντα με αφορμή τις μαζώξεις που γίνονται στις πλατείες. Μας έλεγε πως μάλλον ήρθε ο καιρός να μιλήσουμε για την ταμπακέρα και πως μάλλον πρέπει επιτέλους ο πολύς ο κόσμος, τώρα που κατάλαβε ότι κάτι δεν πάει καλά με το παραμύθι που του χαν σερβίρει (και αυτός σαν χάνος το χε φάει και το χε πιστέψει όλα αυτά τα χρόνια), να σπάσει επιτέλους τη σιωπή του.

Μας είπε επίσης πως οι σταθερές μειοψηφίες που τόσα χρόνια μιλούσαν και φώναζαν για το δίκιο του λαού, θα ‘ταν καλό τώρα που "δικαιώθηκαν" οι θεωρίες τους, να επαναπροσδιορίσουν ο καθένας την αναμασημένη ιδεολογική του καραμέλα και να σκύψουν πάνω στην κοινωνία, τις αλλαγές που έχουν γίνει σε αυτήν και τα προβλήματα της  Μας είπε πως το 40' δεν είχαν internet και πως ο εχθρός του κινήματος ήταν η αμορφωσιά. Τώρα μας είπε, μπορεί να μην υπάρχει αμορφωσιά αλλά δεν υπάρχει ταξική συνείδηση και πώς δεν θα μπορούσε να υπάρξει απ τη στιγμή που διαβρώθηκε η ίδια η εργατική τάξη. Μας έφερε το παράδειγμα του κυρ Γιάννη του καφετζή που άρχισε να χαρτοπαίζει γιατί έχασε πολλά λεφτά στο χρηματιστήριο, καθώς και άλλων γειτόνων που νόμιζαν πως μετά την "χρυσή εποχή του Αντρέα", είχαν γίνει μικροί Ωνάσηδες!!!

Πάντως όπως και να χει, όσο διαφορετική και να ‘ναι η εποχή, είπε πως ο πόλεμος είναι πάντα ίδιος και πάντα γίνεται και θα γίνεται για ένα κομμάτι ψωμί… όπου το ψωμί θέλει αγώνα και αίμα για να το κατακτήσεις και δεν θα στο χαρίσει κανένας καριόλης. Πρέπει να το πάρεις και να μην περιμένεις κανέναν ειδικό να σου δείξει τον τρόπο για να μην την πατήσουμε όπως την πάτησαν τότε με τη συνθήκη της Βάρκιζας. Τέλος μας έδωσε την ευχή της και μας είπε να προσέχουμε τις φασαρίες με τους μπάτσους γιατί είναι άτιμοι που χτυπούν τον κοσμάκη για 700 ευρώ.

Ένα τραγουδάκι για τις "εναλλακτικές" μορφές διαμαρτυρίας που γίνονται τελευταία. 

Μια νέα πρόταση, όχι τόσο νέα, αλλά αποτελεσματική!!!

Κάτι για το δρόμο

Αύριο η τελευταία μέρα του 2ήμερου των διακοπτών. 

Μετά τις προβολές, θα ακολουθήσει συζήτηση. 

Κατά τα άλλα… ένα συνεχές τρέξιμο που δεν σου επιτρέπει να προλάβεις να σκεφτείς. 

Τις τελευταίες μέρες, το αποφάσισα. 

Θα γίνω συλλέκτης. 

Θέλω να μαζέψω όλες τις ελληνικές σημαίες της Αθήνας. 

Να τις κάνουμε θηλιές – είναι κρίμα να τις καις ή να τις καίει ο ήλιος στα μπαλκόνια. 

Ο εθνικισμός είναι ότι πιο βρώμικο θα μπορούσε να ξεπηδήσει στις μέρες που ζούμε. 

Καλοκαίριασε όμως και τα εγκεφαλικά κύτταρα δουλεύουν καλύτερα με τον ήλιο. 

Οι πλατείες επιτέλους άρχισαν να γεμίζουν κι όλα παίζονται. 

Οι απαντήσεις θα δοθούν όταν φτιαχτούν χαρακώματα. 

Σημασία έχει για την ώρα να δημιουργηθούν επαφές σε κάθε γειτονιά της πόλης. 

Να αρχίσει να σπάει το στεγανό του μικροαστισμού. 

Να βγούμε για λίγο απ τη σχιζοφρένεια. 

Να κάνουμε την αυτοκριτική μας και να αρχίσουμε. 

Να μάθουμε να μιλάμε και μετά να μάθουμε να μην ζητάμε. 

Να μην τρέχουμε πίσω από γεγονότα αλλά να τα δημιουργούμε. 

Όχι δεν έχω facebook. Ένα blog έχω που επιβιώνει με αυστηρή δίαιτα!!! 

Χάνομαι και βρίσκομαι. Άτακτα. 

Άλλες φορές νιώθω πως δεν έχω κάτι να πω κι άλλες πως έχω τόσα πολλά που δεν τα προφταίνω. 

Ούτε να τα γράψω, ούτε καν να τα ζήσω. 

Τα γεγονότα γι άλλη μια φορά μας ξεπερνάνε. 

Δημιουργική ησυχία. Είναι αυτή η σιωπή πριν την καταιγίδα. 

Να μετράς το χρόνο αντίστροφα, ξανά και ξανά. 

Περιμένοντας τις πρώτες σταγόνες να δροσίσουν τη σκέψη.

Βράζει έξω. 

Ας έχουμε το νου μας. 

Έχει ο θεός γυρίσματα

        Ο Θανάσης όταν ήταν μικρός είχε προβλήματα με τους γονείς του. Ήταν μόνο 11 χρονών αλλά λίγο η αλλαγή στην εμφάνιση του και στην συμπεριφορά του, έκαναν ολόκληρη την οικογένεια να ανησυχήσει. Κλείνονταν για ώρες στο δωμάτιο του και άκουγε  μια κασέτα με  Black Sabbath που του είχε γράψει ένας μεγαλύτερος του ξάδερφος. Την είχε λιώσει την κασέτα, αφού κάθε απόγεμα μετά το σχολείο και το γρήγορο διάβασμα που έριχνε, έβαζε το paranoid χιλιάδες φορές κι έπειτα άκουγε όλα τα τραγούδια  2 και 3 φορές το καθένα γυρνώντας συνέχεια πίσω με το κουμπάκι που έγραφε "ρέου". Πιο παλιά ο ίδιος ξάδερφος, του χε γράψει μια κασέτα με επιλογές Beatles και Stones αλλά δεν είχε πάθει το ταράκουλο που έπαθε με τους Sabbath. Ο βαρύς ήχος της κιθάρας του Iommi με τα αργόσυρτα riffs και η ηλεκτρισμένη φωνή του Ozzy τον είχαν εκτοξεύσει σε έναν άλλο κόσμο που είχε πλάσει στο μυαλό του. Σε ένα δικό του και ιδιαίτερο πλανήτη που βρίσκονταν σε απροσδιόριστο χρόνο και άγνωστο τόπο, δραπετεύοντας από την μικρή επαρχιακή πόλη που ζούσε.

Το πρόβλημα ξεκίνησε όταν η γιαγιά του(θεός σχωρέστην) η οποία ήταν φανατισμένη με την εκκλησία, διάβασε σε κάποια απ αυτές τις παραεκκλησιαστικές κωλοφυλλάδες, πως η ροκ μουσική είναι κατασκεύασμα του "Αιώνιου Ανταγωνιστή του κυρίου" πράγμα που σήμαινε πως ο εγγονός της είχε πάρει τον δρόμο του "έξω από δω". Μην έχοντας άλλη επιλογή ο Θανάσης άρχισε να πηγαίνει στο κατηχητικό. Εκεί τα πράγματα δεν ήταν τόσο μίζερα όσο περίμενε, αφού εκεί ανακάλυψε την μαγεία των AC-DC από κάποιο παιδί που τα λέγανε λίγο καλύτερα. Δεν άργησε να ξεχωρίσει από τα άλλα παιδιά του κατηχητικού αφού στην χορωδία όπου τραγουδούσαν παιδικούς χριστιανικούς ύμνους, ο Θανάσης έκανε κάτι κορώνες–στριγκλιές αλά Brian Johnson προσπαθώντας να δώσει μια άλλη πιο ενδιαφέρουσα οπτική στους ξενέρωτους σαχλο-ύμνους. Η θητεία του στο κατηχητικό δεν πέρασε τους έξι μήνες αφού μια Κυριακή στην λειτουργία της εκκλησίας που είχε αναλάβει να κάνει το παπαδοπαίδι, άδειασε σχεδόν όλο το μπουκάλι με την μαυροδάφνη και τρέκλιζε, βαστώντας το θυμιατό λες και κουβαλούσε σακούλα με πατάτες, πολύ χαμηλά που σέρνονταν μεθυσμένο στο πάτωμα. Τότε ο παπάς έκανε παράπονα στους γονείς του και εκείνοι από ντροπή και μόνο τον σταμάτησαν από το κατηχητικό. Η γιαγιά του για ένα μήνα έβγαζε καπνούς απ τα αυτιά της.

Ο χρόνος κύλησε και ο Θανάσης μεγάλωσε. Σοβαρεύτηκε. Ανακάλυψε το punk κι όλες αυτές τις καταπληκτικές μουσικές που βγήκαν την περίοδο εκείνη. Ο απροσδιόριστος πλανήτης που είχε στο μυαλό του όταν ήταν μικρός, είχε αποκτήσει τόπο και χρόνο. Τον κατοικούσε. Τράβηξε το δικό του δρόμο έχοντας πάντα σαν απωθημένο το κρυφό του μεράκι για το θεό και τους υπαλλήλους του.

O άγιος Πετράν, ο προστάτης του αναρχοπάνκ

Η αγία Σοφία, προστάτιδα των Εξαρχείων

Ο Χριστός φαντάρος

παράδειγμα προς αποφυγήν: η λιποταξία σώζει ψυχές! 

Όφις ο αγιοφάγος

 Καμιά φορά άμα συναντησεις τον Θανάση μπορεί να τον ακούσεις (μετά την απαραίτητη κατανάλωση μπύρας) να τραγουδάει το warning, γυρίζοντας πίσω σε αυτή την παράξενη περίοδο της ζωής του…

Κι αν δεν κατάφερε να κάνει καριέρα ως αγιογράφος, αφού τσακώθηκε με όλους τους επίτροπους των εκκλησιών που είχε αναλάβει να "φιλοτεχνήσει"… δεν τον πειράζει …"έχει ο θεός" λέει  …"έχει ο θεός"!!!  

Μετά τη βροχή

Θέλω να σε πλάσω με λέξεις που καίνε και παραληρούν
εδώ στο παλαβόσπιτο μου.
Καθισμένος σε μια στραβοπόδαρη ακτίνα του φεγγαριού
στο καπάκι ενός κόσμου που βράζει
ακούγοντας γέλια από αόρατες κοιλιές
σκάβω τη μεγάλη κραυγή των ανθρώπων.
Πάνω σου τα λόγια μου άφηνε να συνδέονται.
Υπάρχει ο έρωτας
όπως υπάρχουν στεναγμοί φυλακών
μ'ένα μάτι τρελό κι αχαλίνωτο π'αγναντεύει την άβυσσο
Υπάρχουν σεμνές σιωπές πλάι στον λυγμό
και το ψωμί ξεριζωμένο απ'το σκληρό χώμα.
Υπάρχει η αγάπη
όπως υπάρχει μέσα στο αναθεμα της εργατιάς
η εκμεταλλεύτρια τάξη
και το απερίφραστο μπλε του θανάτου.
Υπάρχει ο έρωτας
όπως ο άνθρωπος χτισμένος σ'ένα θεμέλιο από δάκρυα. 

Απόσπασμα από την "ερωτική γεωγραφία" του Λευτέρη Πούλιου

Το πιο ζεστό οδόφραγμα στην Κερατέα

Από μικρό και από τρελό λένε… μαθαίνεις την αλήθεια. 
Παρακάτω ένας εννιάχρονος μαθητής έγραψε μια σχολική έκθεση,
περιγράφοντας την κατάσταση που επικρατεί στην Κερατέα. 
Όχι μόνο το κείμενο αλλά και το γεγονός πως ένα παιδί έκατσε να γράψει όσα έγραψε, 
λέει πολλά για την συμμετοχή της τοπικής κοινωνίας σε αυτό τον αγώνα.

Αν όχι τώρα, πότε...?

Ένα ποιήμα του Γκόρμπα, ήρθε κι έδεσε με τις εργατικές ευαισθησίες του Κάππα Κάππα

(*) ΣΤΑΣΗ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΣΤΟΝ 902 ΣΗΜΕΡΑ 10/12 ΑΠΟ ΩΡΑ 20.00 ΕΩΣ ΚΑΙ 24.00

10-12-2010 

Αθήνα, 10 Δεκεμβρίου 2010 Αρ. Πρωτ: 1102

Το Διοικητικό Συμβούλιο της Ε.Τ.Ι.Τ.Α. κηρύσσει 4ωρη στάση εργασίας για σήμερα Παρασκευή 10 Δεκεμβρίου 2010 από ώρα 20.00μ.μ. της Παρασκευής μέχρι και ώρα 24.00μ.μ. ξημερώματα Σαββάτου 11 Δεκεμβρίου 2010 στον τηλεοπτικό σταθμό 902 αντιδρώντας στις απολύσεις.

για το ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ


ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ-ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΓΙΑ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ
ΣΤΟΝ 902  

10-12-2010 

Αθήνα, 10 Δεκεμβρίου 2010 Aρ. πρωτ: 1101

Καταγγέλλουμε την Διοίκηση του τηλεοπτικού σταθμού 902 για τις αιφνίδιες και αναιτιολόγητες απολύσεις εργαζόμενων τεχνικών.

Η θέση μας είναι σαφής: δεν είμαστε διατεθειμένοι να χαρίσουμε ούτε να θυσιάσουμε τίποτα. Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να επιτρέψουμε να γίνουν οι εργαζόμενοι θύματα.

Γι’ αυτό σήμερα είναι πιο επιτακτική η ανάγκη να διεκδικήσουμε να ζούμε με αξιοπρέπεια από το μισθό μας. Ακόμα πιο ξεκάθαρα λέμε, ότι καμία απόλυση, καμία αυθαιρεσία, καμία μείωση ή περιορισμός των δικαιωμάτων και των κατακτήσεών μας δεν θα γίνει ανεκτή στο όνομα των «δυσκολιών» και της κρίσης. 

Ζητάμε από την Διοίκηση του 902 την άμεση ανάκληση των αυθαίρετων και παράνομων αυτών απολύσεων συναδέλφων μας τεχνικών.

Καλούμε όλους τους εργαζόμενους τεχνικούς να αντισταθούν με κάθε τρόπο στις συνθήκες ανασφάλειας και ανέχειας. Θεωρούμε ότι κάθε ολιγωρία είναι ανεπίτρεπτη και επικίνδυνη για όλους μας.

(*) παρμένο από την ομάδα εργαζομένων τεχνικών στο θέαμα "διακόπτες" http://diakoptes.blogspot.com/

Εκεί που ο ποταμός μεθάει με λάδι

Στην αρχή 
κάποιος ηλικιωμένος κρατάει μια καραμπίνα σημαδεύοντας ένα νεαρό εισβολέα. 

Το όπλο είναι άδειο.

Ανταλλάσσει την διακοπή της ηρεμίας που προκάλεσε ο εισβολέας, με ένα τσιγάρο. 

Ακούει τις φωνές των έρημων σπιτιών που σφαδάζουν μες στη νύχτα.

Στο τέλος
κάποιος ηλικιωμένος "δανείζεται" την καραμπίνα ενός κηνυγού. 

Το όπλο είναι γεμάτο. 

Ανταλλάσσει την ζωή του κυνηγού με την ζωή μιας νανόχηνας που σκότωσε πιο πριν. 

Ακούει τις φωνές των ζώων που σφαδάζουν από τα πυρά των φονιάδων τους κι ύστερα ακούει τη σιωπή της τελευταίας τουφεκιάς. 

Ενδιάμεσα 
ένα τραγούδι των Propaganda σε ποίηση Λόρκα από το cd "πεντε μήνες και κάτι στίχους πριν".

Το βίντεο είναι αποτέλεσμα από ένα παιχνίδι του μυαλού που ξεκίνησε από όταν πρωτάκουσα το τραγούδι – το χειμώνα του 2006. Κάθε φορά που το άκουγα, μέσα στο μυαλό μου έπαιζαν σκηνές της "τελευταίας νανόχηνας" από το "όλα είναι δρόμος" του Βούλγαρη. Τελικά δεν μπήκε κάποια πρόζα της ταινίας για εισαγωγή στο κομμάτι αλλά μπήκε μια άλλη πρόζα από τον "γιο του φύλακα". Έτσι ακούγεται η φωνή  του Βασίλη Τσάγκλου που μιλάει για το κλάμα των εγκαταλελειμμένων σπιτιών που έρχεται να συναντήσει τους λυγμούς της φωνής και τις κραυγές των ζώων μέσα στο τραγούδι των propaganda. 

 

Αφιερωμένο στην Άσπρη Γάτα, που μου πρωτομίλησε με μεγάλο θαυμασμό και δέος για την " τελευταία νανόχηνα"  και την σκηνή με τον κυνηγό, προτού δω την ταινία. Τελικά είχε δίκιο. 

Μετά ο Βούλγαρης γύρισε την εθνικό-συμφιλιωτική "Ψυχή βαθιά" αλλά αυτό είναι αλλουνού παπά ευαγγέλιο…

El Empleo = Θέσεις εργασίας

Θα μπορούσε κάποιος πολύ αισιόδοξος να πεί πως η ταινία βρίσκεται μακριά από την πραγματικότητα που βιώνουμε.
To Εmpleo είναι ένας ύμνος(?) για τον "νέο εργάτη"
- τον σκλάβο των μελλοντικών μητροπόλεων...
Μια κριτική στην ανοχή που έχει δείξει η εργατική τάξη προς τα αφεντικά της...
Μια "μπαλάντα" για το άκρον άωτον της δουλικότητας.



Δεν κατάλαβα βεβαια πως ακριβώς(και αν) διαβαθμίζονται οι τάξεις στον κόσμο της ταινίας 
ή αν το "όλοι εναντίων όλων" ήταν το κυρίαρχο συναίσθημα.
Δυο πράγματα κατάλαβα και κρατάω σαν συμπεράσματα:
α) Ήταν όλοι τους ανθρωποφάγοι. Είναι σίγουρο κι ας μην φαίνεται σε καμία σκηνή αυτό!!!
β) Όσο τους δίνουμε χώρο, τόσο θα μας πατάνε.
Ευχαριστώ τη Lilly που μου την έστειλε