Η Buffonata βουτάει στα βαθιά, στην αυλή της Villa Amalias

Η απεργία, η θεία του Χρήστου και η λαϊκή οργή

       Η θεία του φίλου μου του Χρηστάρα, διατηρεί ένα μαγειρείο κάπου στο κέντρο. Τις προάλλες που είχαμε πάει να τσιμπήσουμε, είχαμε πιάσει κουβέντα με αφορμή τις μαζώξεις που γίνονται στις πλατείες. Μας έλεγε πως μάλλον ήρθε ο καιρός να μιλήσουμε για την ταμπακέρα και πως μάλλον πρέπει επιτέλους ο πολύς ο κόσμος, τώρα που κατάλαβε ότι κάτι δεν πάει καλά με το παραμύθι που του χαν σερβίρει (και αυτός σαν χάνος το χε φάει και το χε πιστέψει όλα αυτά τα χρόνια), να σπάσει επιτέλους τη σιωπή του.

Μας είπε επίσης πως οι σταθερές μειοψηφίες που τόσα χρόνια μιλούσαν και φώναζαν για το δίκιο του λαού, θα ‘ταν καλό τώρα που "δικαιώθηκαν" οι θεωρίες τους, να επαναπροσδιορίσουν ο καθένας την αναμασημένη ιδεολογική του καραμέλα και να σκύψουν πάνω στην κοινωνία, τις αλλαγές που έχουν γίνει σε αυτήν και τα προβλήματα της  Μας είπε πως το 40' δεν είχαν internet και πως ο εχθρός του κινήματος ήταν η αμορφωσιά. Τώρα μας είπε, μπορεί να μην υπάρχει αμορφωσιά αλλά δεν υπάρχει ταξική συνείδηση και πώς δεν θα μπορούσε να υπάρξει απ τη στιγμή που διαβρώθηκε η ίδια η εργατική τάξη. Μας έφερε το παράδειγμα του κυρ Γιάννη του καφετζή που άρχισε να χαρτοπαίζει γιατί έχασε πολλά λεφτά στο χρηματιστήριο, καθώς και άλλων γειτόνων που νόμιζαν πως μετά την "χρυσή εποχή του Αντρέα", είχαν γίνει μικροί Ωνάσηδες!!!

Πάντως όπως και να χει, όσο διαφορετική και να ‘ναι η εποχή, είπε πως ο πόλεμος είναι πάντα ίδιος και πάντα γίνεται και θα γίνεται για ένα κομμάτι ψωμί… όπου το ψωμί θέλει αγώνα και αίμα για να το κατακτήσεις και δεν θα στο χαρίσει κανένας καριόλης. Πρέπει να το πάρεις και να μην περιμένεις κανέναν ειδικό να σου δείξει τον τρόπο για να μην την πατήσουμε όπως την πάτησαν τότε με τη συνθήκη της Βάρκιζας. Τέλος μας έδωσε την ευχή της και μας είπε να προσέχουμε τις φασαρίες με τους μπάτσους γιατί είναι άτιμοι που χτυπούν τον κοσμάκη για 700 ευρώ.

Ένα τραγουδάκι για τις "εναλλακτικές" μορφές διαμαρτυρίας που γίνονται τελευταία. 

Μια νέα πρόταση, όχι τόσο νέα, αλλά αποτελεσματική!!!

Κάτι για το δρόμο

Αύριο η τελευταία μέρα του 2ήμερου των διακοπτών. 

Μετά τις προβολές, θα ακολουθήσει συζήτηση. 

Κατά τα άλλα… ένα συνεχές τρέξιμο που δεν σου επιτρέπει να προλάβεις να σκεφτείς. 

Τις τελευταίες μέρες, το αποφάσισα. 

Θα γίνω συλλέκτης. 

Θέλω να μαζέψω όλες τις ελληνικές σημαίες της Αθήνας. 

Να τις κάνουμε θηλιές – είναι κρίμα να τις καις ή να τις καίει ο ήλιος στα μπαλκόνια. 

Ο εθνικισμός είναι ότι πιο βρώμικο θα μπορούσε να ξεπηδήσει στις μέρες που ζούμε. 

Καλοκαίριασε όμως και τα εγκεφαλικά κύτταρα δουλεύουν καλύτερα με τον ήλιο. 

Οι πλατείες επιτέλους άρχισαν να γεμίζουν κι όλα παίζονται. 

Οι απαντήσεις θα δοθούν όταν φτιαχτούν χαρακώματα. 

Σημασία έχει για την ώρα να δημιουργηθούν επαφές σε κάθε γειτονιά της πόλης. 

Να αρχίσει να σπάει το στεγανό του μικροαστισμού. 

Να βγούμε για λίγο απ τη σχιζοφρένεια. 

Να κάνουμε την αυτοκριτική μας και να αρχίσουμε. 

Να μάθουμε να μιλάμε και μετά να μάθουμε να μην ζητάμε. 

Να μην τρέχουμε πίσω από γεγονότα αλλά να τα δημιουργούμε. 

Όχι δεν έχω facebook. Ένα blog έχω που επιβιώνει με αυστηρή δίαιτα!!! 

Χάνομαι και βρίσκομαι. Άτακτα. 

Άλλες φορές νιώθω πως δεν έχω κάτι να πω κι άλλες πως έχω τόσα πολλά που δεν τα προφταίνω. 

Ούτε να τα γράψω, ούτε καν να τα ζήσω. 

Τα γεγονότα γι άλλη μια φορά μας ξεπερνάνε. 

Δημιουργική ησυχία. Είναι αυτή η σιωπή πριν την καταιγίδα. 

Να μετράς το χρόνο αντίστροφα, ξανά και ξανά. 

Περιμένοντας τις πρώτες σταγόνες να δροσίσουν τη σκέψη.

Βράζει έξω. 

Ας έχουμε το νου μας. 

Έχει ο θεός γυρίσματα

        Ο Θανάσης όταν ήταν μικρός είχε προβλήματα με τους γονείς του. Ήταν μόνο 11 χρονών αλλά λίγο η αλλαγή στην εμφάνιση του και στην συμπεριφορά του, έκαναν ολόκληρη την οικογένεια να ανησυχήσει. Κλείνονταν για ώρες στο δωμάτιο του και άκουγε  μια κασέτα με  Black Sabbath που του είχε γράψει ένας μεγαλύτερος του ξάδερφος. Την είχε λιώσει την κασέτα, αφού κάθε απόγεμα μετά το σχολείο και το γρήγορο διάβασμα που έριχνε, έβαζε το paranoid χιλιάδες φορές κι έπειτα άκουγε όλα τα τραγούδια  2 και 3 φορές το καθένα γυρνώντας συνέχεια πίσω με το κουμπάκι που έγραφε "ρέου". Πιο παλιά ο ίδιος ξάδερφος, του χε γράψει μια κασέτα με επιλογές Beatles και Stones αλλά δεν είχε πάθει το ταράκουλο που έπαθε με τους Sabbath. Ο βαρύς ήχος της κιθάρας του Iommi με τα αργόσυρτα riffs και η ηλεκτρισμένη φωνή του Ozzy τον είχαν εκτοξεύσει σε έναν άλλο κόσμο που είχε πλάσει στο μυαλό του. Σε ένα δικό του και ιδιαίτερο πλανήτη που βρίσκονταν σε απροσδιόριστο χρόνο και άγνωστο τόπο, δραπετεύοντας από την μικρή επαρχιακή πόλη που ζούσε.

Το πρόβλημα ξεκίνησε όταν η γιαγιά του(θεός σχωρέστην) η οποία ήταν φανατισμένη με την εκκλησία, διάβασε σε κάποια απ αυτές τις παραεκκλησιαστικές κωλοφυλλάδες, πως η ροκ μουσική είναι κατασκεύασμα του "Αιώνιου Ανταγωνιστή του κυρίου" πράγμα που σήμαινε πως ο εγγονός της είχε πάρει τον δρόμο του "έξω από δω". Μην έχοντας άλλη επιλογή ο Θανάσης άρχισε να πηγαίνει στο κατηχητικό. Εκεί τα πράγματα δεν ήταν τόσο μίζερα όσο περίμενε, αφού εκεί ανακάλυψε την μαγεία των AC-DC από κάποιο παιδί που τα λέγανε λίγο καλύτερα. Δεν άργησε να ξεχωρίσει από τα άλλα παιδιά του κατηχητικού αφού στην χορωδία όπου τραγουδούσαν παιδικούς χριστιανικούς ύμνους, ο Θανάσης έκανε κάτι κορώνες–στριγκλιές αλά Brian Johnson προσπαθώντας να δώσει μια άλλη πιο ενδιαφέρουσα οπτική στους ξενέρωτους σαχλο-ύμνους. Η θητεία του στο κατηχητικό δεν πέρασε τους έξι μήνες αφού μια Κυριακή στην λειτουργία της εκκλησίας που είχε αναλάβει να κάνει το παπαδοπαίδι, άδειασε σχεδόν όλο το μπουκάλι με την μαυροδάφνη και τρέκλιζε, βαστώντας το θυμιατό λες και κουβαλούσε σακούλα με πατάτες, πολύ χαμηλά που σέρνονταν μεθυσμένο στο πάτωμα. Τότε ο παπάς έκανε παράπονα στους γονείς του και εκείνοι από ντροπή και μόνο τον σταμάτησαν από το κατηχητικό. Η γιαγιά του για ένα μήνα έβγαζε καπνούς απ τα αυτιά της.

Ο χρόνος κύλησε και ο Θανάσης μεγάλωσε. Σοβαρεύτηκε. Ανακάλυψε το punk κι όλες αυτές τις καταπληκτικές μουσικές που βγήκαν την περίοδο εκείνη. Ο απροσδιόριστος πλανήτης που είχε στο μυαλό του όταν ήταν μικρός, είχε αποκτήσει τόπο και χρόνο. Τον κατοικούσε. Τράβηξε το δικό του δρόμο έχοντας πάντα σαν απωθημένο το κρυφό του μεράκι για το θεό και τους υπαλλήλους του.

O άγιος Πετράν, ο προστάτης του αναρχοπάνκ

Η αγία Σοφία, προστάτιδα των Εξαρχείων

Ο Χριστός φαντάρος

παράδειγμα προς αποφυγήν: η λιποταξία σώζει ψυχές! 

Όφις ο αγιοφάγος

 Καμιά φορά άμα συναντησεις τον Θανάση μπορεί να τον ακούσεις (μετά την απαραίτητη κατανάλωση μπύρας) να τραγουδάει το warning, γυρίζοντας πίσω σε αυτή την παράξενη περίοδο της ζωής του…

Κι αν δεν κατάφερε να κάνει καριέρα ως αγιογράφος, αφού τσακώθηκε με όλους τους επίτροπους των εκκλησιών που είχε αναλάβει να "φιλοτεχνήσει"… δεν τον πειράζει …"έχει ο θεός" λέει  …"έχει ο θεός"!!!  

Μετά τη βροχή

Θέλω να σε πλάσω με λέξεις που καίνε και παραληρούν
εδώ στο παλαβόσπιτο μου.
Καθισμένος σε μια στραβοπόδαρη ακτίνα του φεγγαριού
στο καπάκι ενός κόσμου που βράζει
ακούγοντας γέλια από αόρατες κοιλιές
σκάβω τη μεγάλη κραυγή των ανθρώπων.
Πάνω σου τα λόγια μου άφηνε να συνδέονται.
Υπάρχει ο έρωτας
όπως υπάρχουν στεναγμοί φυλακών
μ'ένα μάτι τρελό κι αχαλίνωτο π'αγναντεύει την άβυσσο
Υπάρχουν σεμνές σιωπές πλάι στον λυγμό
και το ψωμί ξεριζωμένο απ'το σκληρό χώμα.
Υπάρχει η αγάπη
όπως υπάρχει μέσα στο αναθεμα της εργατιάς
η εκμεταλλεύτρια τάξη
και το απερίφραστο μπλε του θανάτου.
Υπάρχει ο έρωτας
όπως ο άνθρωπος χτισμένος σ'ένα θεμέλιο από δάκρυα. 

Απόσπασμα από την "ερωτική γεωγραφία" του Λευτέρη Πούλιου

Το πιο ζεστό οδόφραγμα στην Κερατέα

Από μικρό και από τρελό λένε… μαθαίνεις την αλήθεια. 
Παρακάτω ένας εννιάχρονος μαθητής έγραψε μια σχολική έκθεση,
περιγράφοντας την κατάσταση που επικρατεί στην Κερατέα. 
Όχι μόνο το κείμενο αλλά και το γεγονός πως ένα παιδί έκατσε να γράψει όσα έγραψε, 
λέει πολλά για την συμμετοχή της τοπικής κοινωνίας σε αυτό τον αγώνα.

Αν όχι τώρα, πότε...?

Ένα ποιήμα του Γκόρμπα, ήρθε κι έδεσε με τις εργατικές ευαισθησίες του Κάππα Κάππα

(*) ΣΤΑΣΗ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΣΤΟΝ 902 ΣΗΜΕΡΑ 10/12 ΑΠΟ ΩΡΑ 20.00 ΕΩΣ ΚΑΙ 24.00

10-12-2010 

Αθήνα, 10 Δεκεμβρίου 2010 Αρ. Πρωτ: 1102

Το Διοικητικό Συμβούλιο της Ε.Τ.Ι.Τ.Α. κηρύσσει 4ωρη στάση εργασίας για σήμερα Παρασκευή 10 Δεκεμβρίου 2010 από ώρα 20.00μ.μ. της Παρασκευής μέχρι και ώρα 24.00μ.μ. ξημερώματα Σαββάτου 11 Δεκεμβρίου 2010 στον τηλεοπτικό σταθμό 902 αντιδρώντας στις απολύσεις.

για το ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ


ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ-ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΓΙΑ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ
ΣΤΟΝ 902  

10-12-2010 

Αθήνα, 10 Δεκεμβρίου 2010 Aρ. πρωτ: 1101

Καταγγέλλουμε την Διοίκηση του τηλεοπτικού σταθμού 902 για τις αιφνίδιες και αναιτιολόγητες απολύσεις εργαζόμενων τεχνικών.

Η θέση μας είναι σαφής: δεν είμαστε διατεθειμένοι να χαρίσουμε ούτε να θυσιάσουμε τίποτα. Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να επιτρέψουμε να γίνουν οι εργαζόμενοι θύματα.

Γι’ αυτό σήμερα είναι πιο επιτακτική η ανάγκη να διεκδικήσουμε να ζούμε με αξιοπρέπεια από το μισθό μας. Ακόμα πιο ξεκάθαρα λέμε, ότι καμία απόλυση, καμία αυθαιρεσία, καμία μείωση ή περιορισμός των δικαιωμάτων και των κατακτήσεών μας δεν θα γίνει ανεκτή στο όνομα των «δυσκολιών» και της κρίσης. 

Ζητάμε από την Διοίκηση του 902 την άμεση ανάκληση των αυθαίρετων και παράνομων αυτών απολύσεων συναδέλφων μας τεχνικών.

Καλούμε όλους τους εργαζόμενους τεχνικούς να αντισταθούν με κάθε τρόπο στις συνθήκες ανασφάλειας και ανέχειας. Θεωρούμε ότι κάθε ολιγωρία είναι ανεπίτρεπτη και επικίνδυνη για όλους μας.

(*) παρμένο από την ομάδα εργαζομένων τεχνικών στο θέαμα "διακόπτες" http://diakoptes.blogspot.com/

Εκεί που ο ποταμός μεθάει με λάδι

Στην αρχή 
κάποιος ηλικιωμένος κρατάει μια καραμπίνα σημαδεύοντας ένα νεαρό εισβολέα. 

Το όπλο είναι άδειο.

Ανταλλάσσει την διακοπή της ηρεμίας που προκάλεσε ο εισβολέας, με ένα τσιγάρο. 

Ακούει τις φωνές των έρημων σπιτιών που σφαδάζουν μες στη νύχτα.

Στο τέλος
κάποιος ηλικιωμένος "δανείζεται" την καραμπίνα ενός κηνυγού. 

Το όπλο είναι γεμάτο. 

Ανταλλάσσει την ζωή του κυνηγού με την ζωή μιας νανόχηνας που σκότωσε πιο πριν. 

Ακούει τις φωνές των ζώων που σφαδάζουν από τα πυρά των φονιάδων τους κι ύστερα ακούει τη σιωπή της τελευταίας τουφεκιάς. 

Ενδιάμεσα 
ένα τραγούδι των Propaganda σε ποίηση Λόρκα από το cd "πεντε μήνες και κάτι στίχους πριν".

Το βίντεο είναι αποτέλεσμα από ένα παιχνίδι του μυαλού που ξεκίνησε από όταν πρωτάκουσα το τραγούδι – το χειμώνα του 2006. Κάθε φορά που το άκουγα, μέσα στο μυαλό μου έπαιζαν σκηνές της "τελευταίας νανόχηνας" από το "όλα είναι δρόμος" του Βούλγαρη. Τελικά δεν μπήκε κάποια πρόζα της ταινίας για εισαγωγή στο κομμάτι αλλά μπήκε μια άλλη πρόζα από τον "γιο του φύλακα". Έτσι ακούγεται η φωνή  του Βασίλη Τσάγκλου που μιλάει για το κλάμα των εγκαταλελειμμένων σπιτιών που έρχεται να συναντήσει τους λυγμούς της φωνής και τις κραυγές των ζώων μέσα στο τραγούδι των propaganda. 

 

Αφιερωμένο στην Άσπρη Γάτα, που μου πρωτομίλησε με μεγάλο θαυμασμό και δέος για την " τελευταία νανόχηνα"  και την σκηνή με τον κυνηγό, προτού δω την ταινία. Τελικά είχε δίκιο. 

Μετά ο Βούλγαρης γύρισε την εθνικό-συμφιλιωτική "Ψυχή βαθιά" αλλά αυτό είναι αλλουνού παπά ευαγγέλιο…

El Empleo = Θέσεις εργασίας

Θα μπορούσε κάποιος πολύ αισιόδοξος να πεί πως η ταινία βρίσκεται μακριά από την πραγματικότητα που βιώνουμε.
To Εmpleo είναι ένας ύμνος(?) για τον "νέο εργάτη"
- τον σκλάβο των μελλοντικών μητροπόλεων...
Μια κριτική στην ανοχή που έχει δείξει η εργατική τάξη προς τα αφεντικά της...
Μια "μπαλάντα" για το άκρον άωτον της δουλικότητας.



Δεν κατάλαβα βεβαια πως ακριβώς(και αν) διαβαθμίζονται οι τάξεις στον κόσμο της ταινίας 
ή αν το "όλοι εναντίων όλων" ήταν το κυρίαρχο συναίσθημα.
Δυο πράγματα κατάλαβα και κρατάω σαν συμπεράσματα:
α) Ήταν όλοι τους ανθρωποφάγοι. Είναι σίγουρο κι ας μην φαίνεται σε καμία σκηνή αυτό!!!
β) Όσο τους δίνουμε χώρο, τόσο θα μας πατάνε.
Ευχαριστώ τη Lilly που μου την έστειλε